Polonya,
Katolik kökenli, ateist ve işçi sınıfı bir ailede, henüz bebek yaşta, kurdeşen
tedavisi için hastanede yatarken; yaşadığı tecrit ve yoksunluğun etkilerini
atlatamayan Ted Kaczynski’nin çileleri bununla bitmemişti.
Utangaç, yalnız ve tepkisiz bir çocuktu. Bunda 167 IQ’ya sahip bir dahi olması nedeniyle sınıf atlayarak devam ettiği okul yaşamında, uğradığı zorbalıkların da payı vardı.
Tam da insanlığın kara lekelerinden olan, kitlesel ve küresel vahşetin yaşandığı II. Paylaşım Savaşı ile hemen sonrasında; insanların bir yandan yaralarını sarmakla uğraştığı, canıyla cebelleştiği ve savaş sonrası dünyada, yeni güç dengelerinin tesis edildiği döneme, yaklaşık olarak 1938-56 aralığına denk düşmesi; Çizgi Romanların Altın Çağı açısından bir tesadüf değildi.
Uzun
zamandır hiçbir şeyle ilgilenmiyorsanız, yeni bir şeylerle de karşılaşmıyor ve
dolayısıyla benim gibi; keşfin hazzının uzağına düşmüşsünüz demektir.
Bunu anlatacak birileri de yoksa ve yalnızsanız etrafta, pek de bir anlamı kalmıyor aslında.
Anda
yasakları tanımayıp barikatları aşan Dev Gen Z’ye, yetişecek yeni insan,
istikbalimize hayranlık ve muhabbetle.
Ahde vefa, ustalara saygı ve yoldaşlara selam, hasret ve sevgilerimle.
Kendimize
ait olduğunu düşündüğümüz, bizi var eden değerler; ne kadar bize ait ve ne
kadarı endoktrinasyondan? (bkz. Simülasyon ve Sistem I - Elyazmaları Kendime)
Karşı
taraftan bakınca, ‘adamlar’ zaten kendi değerlerini yaratmış, dayatmış ve en
ücralara kadar satmış, pazarlamış.
Onlar
üstün insan oldukları için; yazılı ve yazısız, tüm otorite, kısıt, kurum ve
kuvvetlerin üstünde, muaf ve dokunulmaz olduklarından özgür insan.
Kanun, öğreti, yasa, yasak, din veya etik filan; bizi bağlayan şeyler. Çünkü bir avuç imtiyazlı elitin karşısında, dünyanın geri kalanı olan ve milyarları bulan, bütün insanlık olarak biz; onların nazarında yalnızca birer köleyiz. Alt insan bile değil, insan altıyız. (bkz. Zehirli Güç ve Düzen I - Elyazmaları Kendime)
Asri
cumhuriyetin ikinci yüzyılında, Reis’in çeyrek asrı bulan iktidarına bir dönem
daha kazandıranlar, sıralı tam liste:
1. Reis, AKP ve Cİ’ye oy verenler.
2. Tavşan adaylar. Muhalefet karşıtı kampanya
yürüterek iktidar lehine çalışan milliyetçi ve popülist adaylar.
3. Truva atları. Muhalefetin içerisinde
çıkardığı karışıklıklarla yekpare iktidar bloku karşısında zafiyet yaratan
Akşener ile muhalefet listelerinden seçilen ancak toplumda karşılığı bulunmayan
iktidarın eskileri.
4. Hepsini üst üste koyup yenemeyen Pirom ve
bütün olarak toplumsal muhalefet.
Aylar
sonra düzenlenen yerel seçimlerde İmamoğlu ve CHP’yi yenemeyenler ise:
1. Reis, AKP ve Cİ’ye oy verenler.
2. “Gıcıklık” gibi gayriciddi gerekçelerle tıpkı önceki seferde olduğu gibi muhalefete kaybettirmeye çalışan aynı milliyetçi ve popülist ekipler. MHP türevleri; iyi, kötü, çirkingiller.
Yazar ve okurlar arası doğrudan ilişki kurulması, herkese nasip olmaz. Kitapsız bir peygamber olarak, az sayıdaki sadık okurlarım sayesinde, bu benim ayrıcalığım oldu.
1. Komünist
Manifesto - Karl Marx, Friedrich Engels
2. Ailenin
Özel Mülkiyetin ve Devletin Kökeni – Friedrich Engels
3. 1844
El Yazmaları - Karl Marx
4. Kapital
I - Karl Marx
5. Emperyalizm
– V. I. Lenin
6. Dönüşüm
Sembolleri - Carl G. Jung
Tekrar başladığımız nokta, insana dönerek halkayı kapatalım. Sıra dışı yöntemler, çılgın fikirler, hayal gücü, zorlayıcı bir dürtü olarak merak, huzursuzluk, anlam arayışı, yaratıcılık, cesur öncüler, çocuk oyunları ve ritüeller, olağanüstü içgörü, derinlemesine sezgisel kavrayış, bilimsel metot, şanslı tahminler, keskin gözlemcilik, kontrollü deneyler, insanlık suçları ve insanlığın durmadan ilerleyen kümülatif birikimleri ve bilim sayesinde bugün insanı biraz daha tanımaya başladık.
O güne
kadarki olgunlaşmış ve en yüksek aşaması emperyalizme ulaşmış olan kapitalizm,
bir yanda güncel olan devrim tehdidi altındayken; emperyalistlerin rekabetinin
yeniden bir paylaşım savaşına dönüşmesinin önünde engeldi. Ama aynı zamanda
yeni imkanlardı da.
Zamanın ruhuna uygun olarak güncelleme gelen kapitalizm, kabuk değiştirdi. Birtakım yeni sömürgecilik metotları geliştirildi, buna göre:
Şimdi bize
yabancı ve düşman gelen, doğal şekilde verili kabul edilen fakat insanı
kendisine yabancılaştırarak kendisinden düşmanını üreten ve bu marifetle
varlığını sürdüren, çok iyi bildiğimizi zannederek, üzerine pek de
düşünmediğimiz iktidar mekanizmasına şöyle bir kuşbakışı göz atalım. Haddimizi
aşmadan, mümkünse detaylı ve daha doğru açıklamaları, konunun uzmanlarına
bırakalım.
Eskiden
hükümdarlar bizzat tanrı veya kavmi için onun tarafından görevlendirilmiş
seçkin ve soylular arasından çıkardı. Sınırları dahilindeki her şeye hükmetme
yetkileri kutsal, tanrısal ve otoriteleri sorgulanamazdı.
Tanrının yeryüzü temsilcisi olarak krallar gibi yaşayan bu insanlar yetkilerini, kutsal kan yoluyla soylarına aktarırlardı. İktidarlarının dayanağı görünüşte bu asil kandı ve meşruiyetleri tartışılmazdı.
Sistem,
hesapta toplumun bekası için kontrollü bir şekilde sıradan insanı,
radikalleştirerek ve ibretialem olarak kurban edip cezalandırarak hegemonyasını
yeniden üretip tesis eder.
Söylenildiği gibi olsaydı dahi hiçbir neden, bu aşağılık mekanizmanın gerekçesi edilemez, bahanesi olamazdı.
Bize
sunulan gerçekliğin sınırları dahilinde ve onun etkisi altındayken, geçerli
olanın hakikat olduğuna nasıl kanaat getirebiliriz?
Nasıl koca
koca fikirleri, canımız pahasına savunurken farklı yaklaşımlara ve aslında
kendimiz olan ötekine yaşam hakkı tanımayız?
Aslında
bilmediğimiz, durup bir kez olsun üstüne düşünmediğimiz ve anlamadığımız
düşüncelerin bize ait olduğunu nasıl iddia edebiliriz?
Ve nasıl
esasında hiçbir şey ifade etmeyen daha doğrusu ve esas numarası; altında hiçbir
şey olmadığını gizleyen, içi boş sembollere sarılarak kendi mezarımızı,
ellerimizle kazarız?
Bu şartlar altında herhangi biri gerçekten kendini gerçekleştirebilir ve iki dünyanın da efendisi olarak, huzur ve barış içinde, özgürce yaşayabilir mi, mutlu olabilir mi?
Herkesin
yalancı, hiç kimsenin güvenilir olmadığı, kaynakların tartışıldığı bu iklimde,
hakikat arayışındaki sıradan insanın imdadına; hangi kitle iletişim araçlarını
kullanarak, kim yetişecek?
İlk olarak
ve herkesten önce, kendine yakın hissetmek için önden koşullandığı taraflar
elbette.
Peki bizim dışımızda ve bizden bağımsız var olan hakikatin bundan haberi var mı veya umrunda mıdır sizce?
Yine elimizde olmayan ancak ne kadar şanslı oluğumuz konusunda ne kadar övünecek olsak azdır diyerek gururlandığımız ve belirleyici olduğunu düşündüğümüz; belirli bir enlem ve boylam aralığında, plakası ve telefon kodunun kimliği tanımlama aracı olarak görüldüğü garip duruma.
Peki bugünkü bilgi, birikim, teknik, üretim ve dönüştürme gücümüzü, insanlığın gelişim macerasını; herkesin çıkarına ve sürdürülebilir olacak şekilde ve adil olarak kullanabilmek imkânsız olabilir mi gerçekten?
Tabii yine
bu ortamda, erkekliğin kültürel standartlarını karşılayamadığını düşünen ve bu
kaygıyla birlikte kadınlardan farklı olarak; erkekliğin tekrar tekrar
kanıtlanması gereken, kaçınılmaz olarak geçici ve sürekli tehdit edilen, elde
edilmesi zor ve hassas bir statü oluğunu, kaybetmemesi gerektiğini düşünür.
Ayrıca erkekliklerini ispat etmek için toplumsal baskı gören, bu kırılganlığı ifade etmeyi kendine yediremeyen ve bu gibi nedenler sonucunda, değişen cinsiyet normlarına direnç ve saldırganlık gösteren erkekler; evrensel ölçekte bir toplumsal güvenlik sorunudur.
Modern
kapitalist toplumun kutsal ve temel birimi ailedir. Ataerkil toplumda bir
uzlaşma, asgari müşterekte buluşma ve yapıtaşı olmak gibi vasıfları vardır.
Kök salmak, düzen kurmak, sürüye uymak, kendini gerçekleştirmek ve mutlu olmak için olmazsa olmaz görülen, bir başarı hikayesidir. İnsanlar buna, tanrıdan bile daha fazla inandırılmıştır.
İnsanlar,
hayattaki tüm başarısızlık ve yetersizliklerinin intikamını; yakın çevresindeki
gücü yettiği kişi ve şeylerden çıkarır.
Penislerinden
başka övünç kaynağı olmayan, her alanda boyun eğen, ezik erkekler; kontrolü
altındaki kadınlara yönelir çünkü yakındaki en kolay hedef olarak, onları
görür.
Arkasına kurumsal patriyarkayı alarak bir cihat, haçlı seferi edasıyla tebliğ yapar.
